![]() | ![]() | ||
W tej publikacji Świadków Jehowy czytamy:
Strażnica 1984 Nr 15
Dla "wyznawców nominalnego chrześcijaństwa" NIE zatarła się różnica między Ojcem a Synem. Nikt też nie opuszcza imienia w Mt 22,44 z tej prostej przyczyny, że go tam po prostu nie ma: (za zgodą wydawcy) Vocatio (tab.kod.gram.)
Wersję "Pan Panu memu" potwierdza również wydany przez Świadków Jehowy przekład międzywierszowy (zob. Strażnica 1 lutego 1998 str.32: zob. Mt 22,44:
Cytat pochodzi nie z tekstu hebrajskiego (Ps 110,1), gdzie widnieje tetragram JHWH, lecz pochodzi z greckiej Septuaginty, gdzie autor skorzystał z faktu, iż jest tam słowo Kyrios:
Ps 109,1:
W tej publikacji:
Strażnica 1 czerwca 1994 czytamy:
Ten pierwszy"Pan" to Bóg Ojciec. On przemawia do swego Syna. Jest to oczywiste.
Nie wiem skąd to rzekome zamieszanie. Inną Osobą jest Ojciec a inną Osobą jest Syn. Nie jest również prawdą, że dopiero w późniejszych odpisach starożytnej greckiej Septuaginty wprowadzono w miejsce tetragramu JHWH słowo KYRIOS (Pan). Jedne z najstarszych rękopisów bez tetragramu JHWH to m.in.: Greek papirus 458 - IIw. przed Chr., 4QLXXLeva - Iw. przed Chr., 4QLXXNum - Iw. przed Chr., 4QLXXDeut - Iw. przed Chr. Dlaczego Świadkowie o tym nie piszą, tylko sugerują czytelnikowi, że ktoś dużo później usunął tetragram z greckiej Septuaginty?
próbują wmówić czytelnikom, iż w Ps 110,1 mamy zamieszanie i trudno jest odróżnić, kto do kogo mówi:
Przebudźcie się! 8 września 1994
Świadkowie Jehowy stwarzają sztuczny problem. Przecież wiadomo "kto tu mówi i do kogo".
Świadkowie Jehowy mają tutaj rację. Nie chodzi o kwestię czysto akademicką. Chodzi o rzetelność i o elementarną uczciwość w oddawaniu wersetów. W Dz 2,21 (por. też Rz 10,13) nie pada słowo "Jehowa". Argumenty zobacz Imię Boże (cz.2) Strażnica 1 lipca 2010
Nikt nie ma kłopotu z rozróżnieniem (chyba, że sami Świadkowie Jehowy) czy tytuł "Pan" odnosi się do Ojca, czy Jego Syna i kto do kogo mówi. "Rzekł Pan Panu memu" to nic innego jak: "Rzekł Ojciec do Syna". Świadkowie nie wiedzą albo nie chcą wiedzieć, że odróżnienie Osób w Bogu występuje w nauczaniu Kościoła: wcześniej: Jeszcze wcześniej, bo w Symbolu "Atanazjańskim" (V-VI w. po Chr.): (...) W Liście Barnaby 12:8 (ok. 130 r po Chr.) autor cytuje Ps 109,1 wg greckiej Septuaginty:
Justyn Męczennik [ur.100] również cytuje Psalm 109 wg LXX.
Apologia 32,3 i 6: Apologia 127,5: Zacytujmy więc Psalm wg tekstu hebrajskiego:
BT wyd.II oraz komentarz: Natomiast w wersecie 5 mamy sytuację odwrotną: Pan Jezus nauczał w świątyni: Mk 12,35-37: (zob.) (za zgodą wydawcy) Vocatio Mk 12,35-37: Zobaczmy komentarz KUL: Kom. KUL do Mt 22,44: Świadkowie Jehowy poprawiają Nowy Testament i werset Mk 12,36 oddali po swojemu:
Mk 12,36: również m.in. Dz 2,34 w tej publikacji: Strażnica 1 lipca 2010
Słusznie w wielu przekładach znajdziemy sformułowanie "Rzekł Pan Panu memu", ponieważ tak jest w tekście oryginalnym: (za zgodą wydawcy) Vocatio (tab.kod.gram.) Dz 2,34:
Wersję "Pan Panu memu" potwierdza również wydany przez Świadków Jehowy przekład międzywierszowy (zob. Strażnica 1 lutego 1998 str.32:
Mk 12,36: (za zgodą wydawcy) Vocatio (tab.kod.gram.) przekład międzywierszowy Świadków Jehowy: Cytat pochodzi nie z tekstu hebrajskiego, gdzie widnieje tetragram JHWH, lecz pochodzi z greckiej Septuaginty, gdzie autor skorzystał z faktu, iż jest tam słowo Kyrios:
Podsumowując rzekome zamieszanie, kwestię czysto akademicką lub kłopot, stwierdzamy jasno, iż słowa Pisma Świętego "Rzekł Pan Panu memu" dotyczą Ojca i Syna, dwóch Osób, równych w swym bóstwie, które to Osoby Kościół bez żadnych problemów rozróżnia. Pisarze Nowego Testamentu cytując Psalm 110,1nn, cytują nie według tekstu hebrajskiego, lecz cytują z greckiej Septuaginty (Ps 109,1nn), w której to występuje słowo "Kyrios" - Pan. Piotr Andryszczak |
|||
![]() | ![]() |
Opracował: Piotr Andryszczak
© 2007